2009/Apr/24

ในที่สุดวันนี้หลวงพี่ก็สึกแล้ว

ตอนแรกยังงง ไม่รู้ว่าจะสึกวันไหน วันนี้หรือพรุ่งนี้กันแน่

สุดท้ายพอเห็นเบอร์โทรมาก็ เย้ๆๆ หลวงพี่สึกแล้ว(ประมาณสิบเอ็ดโมง)

ก็คุยกันไม่นานมาก แต่ก็อมยิ้มตลอดการคุยเลยอ่ะ

รู้สึกแปลกนิดนึงตอนคุย ก็ไม่ได้คุยกันตั้งสองอาทิตย์แล้วนิ

ตอนแรกนึกว่าจะได้เจอกันวันนี้ เพราะว่าเราไปเที่ยวแล้วคิดว่าเธอจะกลับมาทัน

อุตส่าห์แอบถ่วงเวลารอ (ก็เธอบอกว่าประมาณเที่ยงครึ่งจะกลับอ่ะ) 

เราก็เดินดูของ ไปร้องเกะ นั่งเล่นเกมส์ นั่งเล่นเน็ตรอเธอ กับน้องเรา

พอบ่ายสาม เราคิดว่าเธอน่าจะถึงแล้วอ่ะ (เดินทางสองชั่งโมงเอง)

เราก็โทร ปรากฎ ยังอยู่กรุงเทพอยู่

รู้สึกแย่อ่ะ ก็บอกแล้วว่าจะรอ ชิชิ เราเลยกลับบ้านเลย

แถมไม่รับโทรศัพท์อีก ให้รู้กันเลยว่าไม่พอใจมากกกกก

ตอนเย็นพอเธอโทรมา ขอสารภาพว่า ไม่มีอารมณ์คุย

เลยให้เธอเล่าเรื่องว่าเป็นไงบ้าง แล้วเราก็แอบอ่านหนังสือไป

ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง พออ่านไปฟังไปไม่รู้เรื่องเลย ไปฟังเพลงเเทน

เปิด speaker แล้วก็เสียบหูฟังซะเลย คราวนี้ก็ตีกันงงเลย

สุดท้ายปรี๊ดอีก อดดู the star daily อีก เลยคุยกวนประสาทเธอซะเลย

ให้รู้บ้างว่าเราก็ไม่ง้อเธอเหมือนกัน ชอบดีนักทิ้งเราให้อยู่คนเดียว

เชอะ อย่างน้อยปีหน้า เจ็ดสิบวัน เราก็อยู่ของเราได้เหมือนกัน

เชอะ อย่างน้อยถ้าเปิดเทอมไป เราก็มีน้องเราไปเดินเที่ยว ไม่ง้อเธอหรอก

เชอะ เชอะ เชอะ

 

ที่สำคัญเราแอบรู้สึกเบื่อๆตอนคุยโทรศัพท์อ่ะ

ไม่มีรู้ใครจะเป็นแบบเราบ้าง

เหมือนพอไม่ได้ทำอะไรนานๆ พอกลับมาทำอีก

ก็เหมือนกับเป็นสิ่งที่แบบ เอ๊ะ ชีวิตชานไม่ได้เป็นแบบนี้นิ

 

สรุปวันนี้ คุยโทรศัพท์กับเธอกี่รอบ

อารมณ์ไม่อยู๋กับร่องกับรอย

ประมาณว่า

ดีใจ

โกรธ โมโหมากๆๆ

เอ๊ะ ต้องพูดดีกับเธอซิ

เห้ย ไม่ได้นะ ชั้นไม่ง้อเธอหรอก

ชิชิ ไม่โทรมากู๊ดไนท์เหรอ ได้ๆๆชั้นอยู่ด้วยตัวชั้นเองได้

อ้าว ไม่นอนอีกเหรอ

 

 

สุดท้าย งงกับตัวเอง

สุดท้าย พรุ่งนี้ก็ไปเที่ยวกับเธอ ความจริงไม่อยากไป แต่น้องอย่างไป

สุดท้าย เราก็แอบรอโทรศัพท์เธอ

สุดท้าย พิมพ์ไป งงไป

 

555